Akamwesi Hostel

Onsdag 13. august

Fekk først velge mellom dei einaste to romma som var ledige på hostellet - ett i første etasje som mangla skapdører og ikkje hadde veranda. Og ett i andre etasje som ikkje hadde madrass, men der var skapdører - og utsikt inn i en murvegg.

Det i andre var ikkje vaska, så eg var på det i første i nokon timar før dei flytta meg. Det viste seg så at doen er lekk, verandadøra ikkje kan låsast og det er hol i den (men nokon har vore snill nok til å feste et postkort over det så det ikkje skal syne). Eg spurte korleis det kan vere mulig at dei berre har to ledige rom når det kom fleire den kvelden, men då skjønte dei ikkje kva eg sa lenger.

(Lurer på kva Arbeidstilsynet hadde sagt om det stillaset der...)

Seinare viste det seg og at her er en katt (fleire no) som hoppar opp og spring frå veranda til veranda (for her på baksida 'heng dei ihop'). Det er nokon hus nedanfor her og dei brenn ett eller anna døgnet rundt, røyken kjem hitover og luktar grusomt. Det gjer at det ikkje går an å ha oppe verandadøra i det heile tatt. Og murveggen viste seg å være ei halvferdig bygning – på oppsida bor folk, på nedsida og den hitover bygg dei fortsatt. Dei rare lysa var en som hang over en veranda og sveisa.

Så vart det kveld. Og kva gjer man om kvelden? Jo, man slår på generatoren. Den er 1x1,5 meter stor, er et par verandaer bortafor min og hører ut som nokon kjører traktor utanfor. Mulig eg var overtrøtt etter 60 timar utan noko særlig søvn, det gjorde liksom heile opplevelsen komplett.

Men slapp av Mamma og Pappa - det høres kanskje ikkje heilt bra ut alt det her, men eg likte egentlig rommet. Vi har faktisk eget bad - det har eg jo ikkje i Bergen engong! Og det er jo bra å ikkje berre vete, men faktisk oppleve, at noko som hos oss hadde vore uakseptabelt er luksus for andre.